Jon Fosse | Melancholie II

Melancholie II speelt zich af in 1902, daags na de dood van Lars Hertervig. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van zijn fictieve zus, Oline, die haar leven voortzet in de afwezigheid van haar geliefde, excentrieke broer. Ze herinnert zich hun jeugd met een dominante vader en haar fanatiek schilderende broer, die altijd aan het vechten was tegen de gedachte dat hij niet deugde, zowel als kunstenaar en als mens.M

Melancholie II, het (ook los te lezen) vervolg op Melancholie I, de veelgeprezen roman over de Noorse kunstschilder Lars Hertervig, is een fascinerende meditatie over verlies, veroudering en ontluistering.

In de pers:
‘Op zijn bekende, vertragende wijze, vol hernemingen en modulaties, waarmee Fosse is uitgegroeid tot wereldvermaard toneelschrijver en romancier, laat hij de zus van Lars Hertervig achteromkijken. Ook Oline heeft ze duidelijk niet meer allemaal op een rijtje. Maar de vervreemding die de lezer bekruipt – herinnert Oline zich dit, of is ze aan het ijlen? –, past wonderwel bij het grensgebied tussen waan en werkelijkheid dat Fosse verkent, en waaruit zowel onwaarschijnlijke tragiek als grote kunst kan voortkomen.’
– Arjan Peters in de Volkskrant ****

‘De Noor Jon Fosse (1959) wordt jaar in jaar uit getipt voor de Nobelprijs voor Literatuur, maar er was tot voor kort niet veel van zijn prozaïsche oeuvre in een Nederlandse vertaling beschikbaar. Waarschijnlijk wordt Fosse primair gezien als een schrijver van toneelstukken, want in dat domein is zijn reputatie nog steeds het grootst. Uitgeverij Oevers brengt ons met alle liefde op andere gedachten. […] De kerngedachte achter Melancholie II is ijzersterk uitgewerkt: een kunstenaar (Lars) wentelt zich al bij leven in de doem, de pijn en de spijt waar de gewone, door de cultuur van zelfbehoud aangelijnde burger (Oline) pas in het aanschijn van de dood mee geconfronteerd wordt.’
NRC

‘Zijn proza krijgt in de ritmische herhaling een suggestieve kracht, iets mystieks, bezwerend haast, waarin het ons iets lijkt te willen laten zien wat zich niet laat uitdrukken.’
– Remco Nieberg op Tzum

‘Het gaat Fosse om de innerlijke ervaring van het ouder worden. En dat weet hij opnieuw beklemmend te verwoorden. Melancholie II is een verpletterende leeservaring. John Fosse toont met dit boek opnieuw aan dat hij tot de absolute top van de Europese literatuur behoort.’
– Kris Velter op Mappalibri

Over Melancholie I (in oktober 2018 bij Oevers verschenen):
‘Een evenement voor de liefhebbers.’
– De Standaard ****

‘Wonderbaarlijk bedwelmend.’
– Arjan Peters in de Volkskrant ****

‘Dat Jon Fosse over kunst en kunstenaars kan schrijven, is iedereen bekend die de twee delen van zijn meesterwerk Melancholie heeft gelezen.’
– Verdens Gang

‘Op zijn bekende, vertragende wijze, vol hernemingen en modulaties, waarmee Fosse is uitgegroeid tot wereldvermaard toneelschrijver en romancier, laat hij de zus van Lars Hertervig achteromkijken. Ook Oline heeft ze duidelijk niet meer allemaal op een rijtje. Maar de vervreemding die de lezer bekruipt – herinnert Oline zich dit, of is ze aan het ijlen? –, past wonderwel bij het grensgebied tussen waan en werkelijkheid dat Fosse verkent, en waaruit zowel onwaarschijnlijke tragiek als grote kunst kan voortkomen.’
– Arjan Peters in de Volkskrant ****

Zie ook Melancholie I.